تبلیغات
دفاع مقدس ، شرافت و شجاعت مظلومانه - قطعنامه‌ی ۵۹۸ به روایت امام خامنه ای

دفاع مقدس ، شرافت و شجاعت مظلومانه

با یاد آن روزهائی که مرد از نامرد تشخیص داده می شد . گروه پژوهشی معارف انقلاب اسلامی شهرستان آران و بیدگل

نویسنده :عباس جندقیان
تاریخ: 28 تیر 92 23:31
گزیده‌ای از بیانات حضرت آیت‌الله خامنه‌ای در مورد قطعنامه‌ی ۵۹۸ به مناسبت سالگرد پذیرش آن منتشر شد.

* كاسه‌ی شهد و شیرینی به جای كاسه‌ی زهر...
هر كسى در این ایام، اظهارات مخالفان ما را در دنیا گوش كرده یا خوانده باشد، مى‌فهمد كه دشمنان نظام ما، چه‌طور از عزت امروز جمهورى اسلامى، از ته دل ناراحتند. پیروزى ملت ایران، به كام اینها تلخ آمد. خداى متعال، همه‌ى كارها را با حساب انجام مى‌دهد. یك روز بنده‌ى صالح خدا، آن انسان بزرگ و مخلص كه هیچ‌چیز را براى خودش نمى‌خواست و همه‌ى كارها را براى خدا مى‌كرد و همه چیز را براى او مى‌خواست، در قضیه‌ى قطعنامه گفت: كاسه‌ى زهر را نوشیدم. این تلخى را او تحمل كرد؛ ولى خداى متعال به آن بنده‌ى صالح عوض داد و هنوز دو سال و اندى نگذشته كاسه‌ى شهد و شیرینى پیروزى را به ملتش چشاند و كامشان را شیرین كرد. آن فداكارى، این ثمره را داشت. «اللهم ما بنا من نعمة فمنك لا اله الا انت». همه چیز متعلق به او و به اراده‌ى اوست.
سخنرانى در دیدار با گروه كثیرى از آزادگان و اقشار مختلف مردم، در اولین روز از هفته‌ى وحدت ۱۱/۰۷/۱۳۶۹

* خصوصیت ملى مردم ایران
ما در جنگ فهمیدیم كه ملت ما یك فرصت فوق‌العاده دارد؛ یك فرصت ملى و آن این است كه مردم احساس مسؤولیت دارند. مردم ایران این‌گونه‌اند. شاید همه‌ى مردم دنیا این‌طور نباشند. بعد از قضیه‌ى قبول قطعنامه، كه دشمن فرصت طلبى مى‌كرد و مى‌خواست از موقعیت سوء استفاده كند، ناگهان شما دیدید آن‌چنان جبهه‌ها پر شد كه در طول جنگ، كمتر سابقه داشت، یا هیچ سابقه نداشت. بعد از قطعنامه، این‌گونه شد. قطعنامه را كه قبول كردیم، عراق حمله كرد. مردم دیدند دشمن نارو مى‌زند و فرصت طلبى مى‌كند. ناگهان، همه احساس مسؤولیت كردند. نگفتند: «دیگر كار از كار گذشته است. مى‌خواستند قبول نكنند! چرا امام قبول كرد؟!» مى‌توانستند این‌گونه بگویند؛ اما نگفتند. این، یك خصوصیت ملى است و ما این را در جنگ مى‌فهمیم؛ كمااین‌كه در انقلاب مى‌فهمیم و در دیگر قضایاى بزرگ مى‌فهمیم. هیچ صحنه‌اى مثل صحنه‌ى جنگ، براى گزارش خصوصیات یك ملت و همه‌ى چیزهایى كه در گزاره‌ى تاریخى مورد نظر است، مناسب نیست.
بیانات در دیدار مسؤولان برگزاركننده «هفته‌ى دفاع مقدس» ۲۹/۰۶/۱۳۷۲
 
http://farsi.khamenei.ir/ndata/home/1388/13880424204777b9a.jpg

* پذیرش قطعنامه، به خاطر ترس نبود
قطعنامه را هم كه امام قبول كرد، به‌خاطر این فشارها نبود. قبول قطعنامه از طرف امام، به خاطر فهرست مشكلاتى بود كه مسؤولین آن روزِ امورِ اقتصادى كشورْ مقابلِ روىِ او گذاشتند و نشان دادند كه كشور نمى‌كِشد و نمى‌تواند جنگ را با این همه هزینه، ادامه دهد. امام مجبور شد و قطعنامه را پذیرفت. پذیرش قطعنامه، به خاطر ترس نبود؛ به خاطر هجوم دشمن نبود؛ به خاطر تهدید امریكا نبود؛ به‌خاطر این نبود كه امریكا ممكن است در امر جنگ دخالت كند. چون امریكا، قبل از آن هم در امر جنگ دخالت مى‌كرد. وانگهى؛ اگر همه‌ى دنیا در امر جنگ دخالت مى‌كردند، امام رضوان‌اللَّه علیه، كسى نبود كه رو برگرداند. بر نمى‌گشت! آن، یك مسأله‌ى داخلى بود؛ مسأله‌ى دیگرى بود.

در تمام عمر ده ساله‌ى حیات مبارك امام رضوان اللَّه تعالى علیه، پس از پیروزى انقلاب، یك لحظه اتّفاق نیفتاد كه او به خاطر سنگینىِ بارِ تهدیدِ دشمن، در هر بُعدى از ابعاد، دچار تردید شود. این، یعنى همان برخوردارى از روحیه‌ى حسینى.

جنگ، تلفات دارد. جان یك انسان، براى امام خیلى عزیز بود. امام بزرگوار، گاهى براى انسانى كه رنج مى‌بُرد، اشك مى‌ریخت و یا در چشمانش اشك جمع مى‌شد! ما بارها این حالت را در امام مشاهده كرده بودیم. انسانى رحیم و عطوف، داراى دلى سرشار از محبّت و انسانیت بود. اما همین دل سرشار از محبّت، در مقابل تهدید شهرها به بمباران هوایى، پایش نلرزید و نلغزید. از راهْ برنگشت و عقب‌نشینى نكرد. همه‌ى دشمنان انقلاب در طول این ده سال، فهمیدند و تجربه كردند كه امام را نمى‌شود ترساند. این، نعمت بسیار بزرگى است كه دشمن احساس كند عنصرى چون امام، با ترس و تهدید از میدان خارج نمى‌شود. امام، با منش و شخصیت درخشان خود، كارى كرد كه همه در دنیا، این نكته را فهمیدند. فهمیدند كه این مرد را از میدان نمى‌شود خارج كرد؛ تهدید نمى‌شود كرد؛ با فشار و با تهدیدهاى عملى هم نمى‌شود او را از راه خود منصرف كرد. لذا مجبور شدند خودشان را با انقلاب تطبیق دهند.
بیانات در اجتماع پرشكوه زائران مرقد امام خمینى(ره) ۱۴/۰۳/۱۳۷۵

* خانواده‌های شهدا، از مهمترین ابزارهاى الهى برای استمرار جهاد ملت ایران بودند
حتما خوانده‌اید كه امیرالمؤمنین یا خود پیغمبر در مراحل اعزام نیرو به جبهه‌ها، چه كشیدند! قرآن مى‌گوید: «یقولون ان بیوتنا عورة و ماهى بعورة ان یریدون الا فرارا»؛ به آنان مى‌گویى عازم جبهه‌ى نبرد شوید، اما هر كدامشان بهانه‌اى مى‌آورند. مى‌گویند: «خانه‌مان خراب است. گرفتارى داریم. فصل تابستان است و هنگام چیدن خرما و برداشت محصول. كار و كسبمان كساد مى‌شود.» نفس پیغمبر بود، اما نمى‌توانست آنان را به جبهه بكشاند! بعد از جریان قطعنامه كه مجددا عراق حمله كرد و حضرت امام پیام دادند و بنده هم چیزى نوشتم، به منطقه رفتم. در آن فصل از سال دیدم سراسر كوه و دشت و بیابان، پوشیده از مردم است. آیا اینها كار نداشتند؟ كشاورزى نداشتند؟ بیوتشان «عوره» نبود؟ عجیب است! این چه حركت و چه قدرتى بود؟ البته جز قدرت خدا هیچ چیز دیگر نبود و عاملش هم امثال شما بودید. مى‌خواهم این را عرض كنم كه پدران و مادران شهدا، از مهمترین ابزارهاى الهى بودند براى این‌كه جهاد استمرار پیدا كند؛ براى این‌كه ملت شكست نخورد؛ براى این‌كه انقلاب در قمار جهانى نبازد و در این مقابله‌ى جهانى نتوانند آن را از میدان خارج كنند. شما بزرگترین ابزار بودید. نفس امام در شما، در ملت و در جوانان اثر كرد.
بیانات در دیدار با خانواده‌هاى شهداى مشهد  ۲۵/۰۱/۱۳۷۱

* دلیل رد قطعنامه‌ی اول
جنگ را چه كسى به وجود آورد؟ نمى‌شود گفت جنگ را فقط عراق به وجود آورد. همه‌ى قراین از اول كار نشان مى‌داد كه استكبار پشت سر عراق است؛ او را كمك نظامى كردند؛ از لحاظ تبلیغاتى به او كمك كردند و شوراى امنیت را در خدمت متجاوز قرار دادند. با این‌كه جنگ به این اهمیت در این نقطه‌ى حساس واقع شده بود، اما روزهایى گذشت كه سازمان ملل در آن روزها، هیچ عكس‌العملى نشان نداد؛ این عادى نیست. در حمله‌ى عراق به كویت، بعد از چند ساعت شوراى امنیت موضعگیرى كرد؛ اما در حمله‌ى عراق به ایران، تا وقتى كه تانكهاى عراقى پیشروى مى‌كردند، شوراى امنیت ساكت و تماشاچى نشست؛ بعد از آن‌كه هزاران كیلومتر را تصرف كرده بودند، شوراى امنیت یك كلمه حرف زد، كه آن هم تقبیح تجاوز نبود؛ عراق را ملامت نكرد كه چرا تجاوز كرده و جنگ را شروع كرده است؛ به دو طرف گفت كه حالا بیایید دست از جنگ بكشید و آتش‌بس كنید! یعنى درحقیقت، تثبیت عراق در اراضى اشغالى ما. البته ما قبول نكردیم و آن قطعنامه را رد كردیم.
خطبه‌هاى نماز جمعه‌ى تهران  ۰۵/۰۷/۱۳۷۰
 

* تكلیف و مصلحت اسلام این است
مى‌بینید آنچه كه امام مى‌كند در دلهاى جا باز مى‌كند این مردمى كه هشت سال گفته بودند جنگ جنگ، امام عزیزمان آن وقتى كه مصلحت دانست قطعنامه را قبول كرد گفت نه آتش‌بس، ملاحظه نكرد كه حالا من هفته‌ى قبل یا ده روز قبل یا یك ماه قبل، خود من چى گفتم نه تكلیف این است مصلحت اسلام این است، كى چه خواهد گفت براى امام مطرح نیست و چون براى خدا كار مى‌كند خدا هم براى او همه‌ى مقدمات را فراهم مى‌آورد، «من كان لله كان الله له» دلهاى مردم مجذوب سخن امام مى‌شود همان مردمى كه تا دیروز شعار مى‌دادند به جنگ جنگ آنچنان صداقت و صراحت و خلوص امام در دلهاى آنها كارگر مى‌شود كه آنها بر مى‌گردند راهپیمایى مى‌كنند شعار مى‌دهند كه نخیر امروز باید آتش‌بس باشد؛ این نشانه‌ى خلوص است.
بیانات در خطبه‌هاى نماز جمعه تهران ۱۱/۰۱/۱۳۶۸
 
* قبول قطعنامه‌ى ۵۹۸، توطئه‌ى دشمن را برگرداند
این قطعنامه كه زیر فشار سهمگین رزمندگان اسلام بر پیكر دشمن صادر شد، سندى است كه شعار دفاع مقدس ما در آن تأمین گردیده بود و اجراى كامل آن، دشمن را به شكست قطعى مى‌رسانید و لذا هرگز جمهورى اسلامى آن را رد نكرد. آنچه براى ایران اسلامى مطرح و موجب عدم شتاب در قبول آن مى‌شد، اصرار بر تنبیه متجاوز به قدر كافى در میدانهاى نبرد و نیز بى‌اعتمادى در اجراى میثاقهاى بین‌المللى توسط قدرتهاى بزرگ بود.

از صدور قطعنامه تا قبول رسمى آن از سوى جمهورى اسلامى، دنیا شاهد سنگینترین ضربات نیروهاى اسلام بر دشمن و فتوحات بزرگ رزمندگان ما بر دشمن در جبهه‌هاى جنگ از سویى و فشارهاى همه جانبه از سوى حامیان رژیم عراق علیه ایران اسلامى از سوى دیگر بود. حصر اقتصادى، حمله به تأسیسات ما در خلیج فارس و تمركز بى‌سابقه‌ى نیروهاى نظامى امریكا و ناتو در اطراف مرزهاى آبى و هوایى و حتّى تجاوز به آنها، بخشى از این فشارها بود؛ به طورى كه تقریباً هیچ فشار ممكن باقى نماند، مگر آن‌كه بر ملت ایران وارد شد و رژیم امریكا تقریباً به‌طور مستقیم وارد صحنه شد. تهدیدها، بمبارانهاى وسیع شیمیایى و جنایت حمله به شهرها و هواپیماى مسافربرى و كشتى غیرنظامى و اثبات این‌كه استكبار در حمایت از عراق آمادگى براى دست یازیدن به هر جنایتى دارد، بخشى از حوادث این دوران است و جا دارد در موقع مقتضى، این حقایق هشداردهنده براى ملت ایران شكافته و بر ملا گردد.

قبول قطعنامه‌ى ۵۹۸ از سوى جمهورى اسلامى و رهبر عظیم‌الشّأن فقید آن، توطئه‌ى وسیع دشمن را بار دیگر با هدایت الهى به خود او برگرداند و دشمن را كه تحت شعار صلح‌طلبى، به هر جنایتى دست مى‌زد، خلع شعار كرد. شاید مشیت الهى بر این بود كه با قبول قطعنامه، حقانیت جمهورى اسلامى بیش از پیش در جهان آشكار شود و ملت ایران به هدفهاى اساسى خود در سطح بین‌المللى نزدیكتر گردد.

با این ابتكار جمهورى اسلامى، دشمن در دو راهى شكست قرار گرفت: اگر اجرا شود، ایران اسلامى به خواسته‌هاى خود رسیده است و اگر اجرا نشود، داعیه‌ى همیشگى جمهورى اسلامى مبنى بر لزوم قطع ریشه‌ى تجاوز و رابطه‌ى میان تجاوزِ عراق و حاكمیت سلطه در جهان و این‌كه رژیم عراق در ادعاى صلح‌طلبى صداقت نداشته است، به اثبات مى‌رسد و بى‌اعتمادى به قرارهاى ساخته‌ى قدرتها كه جمهورى اسلامى همواره مدعى آن بوده است، در میان ملتها رایج خواهد شد و آنها را بر تكیه‌ى فقط به نیروى خویش، تشویق خواهد كرد.

حكام سبكسر عراق كه در طول جنگ عملاً نشان داده‌اند از تشخیص مصالح عاجزند، این بار نیز زیانبارترین راه را گزیدند؛ یعنى ابتدا با حمله به ایران و ندیده گرفتن شعارهاى خود در قبول قطعنامه، بى‌اعتبارى سخن و عمل خود را به دیرباورترین اشخاص هم ثابت كردند و البته وقتى با حضور بى‌نظیر رزمندگان در جبهه، مجبور به عقب‌نشینى در بخش عظیمى از مرزها شدند، یك بار دیگر آزموده را آزمودند. با تعلل در اجراى قطعنامه، باز هم اقدامى دیگر در جهت عكس منافع سیاسى و اقتصادى و نظامى و حیثیتى خود انجام دادند و جهالت و آزمندى خود را به اثبات رساندند.

نگهداشتن بخشى از اراضى ایران اسلامى كه عمدتاً دزدانه و پس از آتش‌بس تصرف شده، به قیمت تعطیل قطعنامه‌یى كه مدتها دم از اجراى آن مى‌زده‌اند، جز نكبت و پشیمانى، چیزى براى آنها به ارمغان نخواهد آورد و این حیله‌ى شیطانى نیز به خود آنان بر خواهد گشت: «ولایحیق المكر السّیئى الّا باهله». آنان دیر یا زود، مجبور به تخلیه‌ى این اراضى خواهند شد و همه مى‌دانند كه ایران انقلابى، حضور متجاوز غاصب پلید را در مرزهاى خود، زمان درازى تحمل نخواهد كرد و به طور حتم خسارتى كه در این مرحله نصیب متجاوز و منطقه خواهد شد، مانند گذشته خسارتى سنگین خواهد بود. اگر یك سال پیش، صدام به اجراى قطعنامه تن داده بود، اینك اسرا برگشته، اروند لایروبى شده و صلح مستقر گردیده و پیشرفت بازسازیها چشمگیر بود. آنچه از تعلل رژیم عراق در عمل به قطعنامه، تا كنون بر دو كشور وارد شده، و آنچه از این پس وارد شود، مسؤولیتش بر دوش رژیم عراق و شخص صدام است.
پیام به مناسبت نهمین سالگرد جنگ تحمیلى ۳۰/۰۶/۱۳۶۸
جستجو در وبلاگ
درباره من
موضوعات
لینک های مفید
فروشگاه مجله و کتاب الکترونیکی کیوسک 724
گالری والپیپر و عکس پس زمینه والپیپرهای ایرانی
قالب های حرفه ای وبلاگ
مجله تفریحی سرگرمی جزیره نشین
ابزارک های وبلاگ
قالب وبلاگ

  • کل بازدید:
  • بازدید امروز :
  • یازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل مطالب :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :